مامان:بهتره امروز بهش زنگ بزنی. تو باهاش حرف بزنی اون با تو که حرف می زنه داد نمی زنه .

من :فقط به سقف اتاقم نگاه کردم .

مامان:ملینا بدو دیگه بازم می خوای دیر برسی به مدرسه .

من تو ذهنم:زنگ بزنم که چی بشه .خیلی وقت هست که دیگه بابا نمی تونم راحت باشم

خیلی وقت هست که دیگه نمی تونم و نمیخوام .نه من کاری ندارم .

ملینا :نیلا تو مدرسه من رو بلدی .

من :نه ملینا حال ندارم .

مامان:هیچی دیگه اگه نیلا بخواد ببرتت تو که لاک پشت نیلا هم لاک پشت فکر کنم تا فردا نرسید .

من توی ذهنم :چرا همیشه تکیه گاه زن باید یه مرد باشه؟؟؟

مامان :نیلا جان عزیزم اینا رو بردار کمکم کن. تا من برم این ملینا رو مدرسه ببرم.

این ها گفتگوی ۳۰ دقیقه پیش من و خواهر و مادرم بود .

که من فقط آخرش رو گفتم و هیچی نگفتم که چی شده مهم نیست

آخه ربطی نداره به کسی که بدونه ؟؟؟

راستی ...هیچی

دلم دنیا حرف داره اما نمی تونه بگه و نمی دونه از چی بگه.

راستی چرا زندگی همه ما آدما مثل یه ربات شده .

یادمه چند سال پیش سپهر گفت :

فکر کنم تا چند سال دیگه وقتی بخوای نفس بکشی هم یکی دیگه جات بکشه و تو رو معاف کنه!!

می دونید چند روزی هست که دلم هوای یه فوتبال درست و حسابی کرده!!!

نگار حس پسر بودنم گل کرده !!!

یادش بخیر وقتی با سپهر بازی می کردم

بچه که بودیم سپهر و من خیلی با هم بازی می کردیم

فوتبال. من نقاشی می کشیدم اون خراب می کرد .

من عکس مدرسه اون رو پاره می کردم .روش آب می ریختم

و اونم وقتی باهم بازی می کردیم

چون من همیشه پیرهن تنم بود و پاهام برهنه محکم توپ رو به ساق پام می زد و می گفت

گل ...گل ...

از قصد می کرد تا من دردم بیاد و تلافی کرده باشه .

بهش با بغض می گفتم : پپر(مخفف سپهر) نکن دیگه خوب دروازه واسه چی هست ؟

بزن تو دروازه دیگه من که اول و آخر گل ازت می خورم .

اونم نگاه شیطنت باری بهم می کرد و میخندید .

فکر کنم اون موقع اون ۱۰ سال داشت و من ۵ سال

همیشه با این که چند تا از نوه های مادیمون ازش بزرگ تر بودن هوای همشون رو داشت

البته من ازش ۵سال کوچیک ترم.

یادمه یه بار رفتیم توی محوطه سبز روبه روی خونشون که تاب و ...داشت بازی کنیم

سپهر رفت و با دوستاش بازی

دو تا خواهر و برادر خیلی وقت بود که داشتن بازی می کردن و هیچ جوری

نمی یومدن پایین.

چند بار گفتم خب بزارین بقیه هم بازی کنن .هی متلک پروندن منم به بچگی گفتم به خودم

جواب ندم بهتره .

آخرین بار که گفتم یکیشون از تاب پرید پایین و سنگ برداشت و پرت کرد طرفم

و خورد توی چشمم .

هنوزم اون لحظه که یه سنگ بزرگ برداشت و زد توی چشمم رو فراموش نکردم

هر دو نفرشون بزرگ و چاق بودن .و شروع کردن فرار  کردن

من جیغ می زدم و گریه می کردم

سپهر اومد طرفم وقتی دید چشمم چی شده اونم رفت دنبالشون تا حسابشون رو برسه

اما نتونست بگیرتشون

وقتی اومدم دستم رو از رو چشمم برداشت و سرم رو ناز کرد و گونه هام رو بوسید

و از این که مراقب دختر خاله کوچیک نبود ناراحت شد و سرش رو پایین انداخت .

وقتی رفتیم خونه بهم گفت نیلا

من خجالت می کشم برم پیشه خاله و بگم که سر دخترش چه بلایی اومده .

دست بزار روی چشمت و نزار بقیه بفهمن.

اون موقع مثل یه مرد بزرگ رفتار می کرد که نتونسته

تیکه گاه خوبی برای دختر خاله کوچیک و یکی یکدونش باشه و امانت خالش

رو خوب ازش مراقبت نکرده .

مامانم سپهر رو هرگز  سرزنش نکرد

اما سپهر طاقت نداشت ببینه که بالا و پایین چشم دختر خالش سیاه و کبود شده .

سپهر و من همیشه وقتی با هم بازی می کردیم یه بلایی اخر سر یکیمون می یومد

یه بارم هم من رو وقتی ۱۳ یا ۱۲ سالش بود روی دوچرخش نشوند و با هم با دوچرخه بزرگ سپهر

بازی می کردیم

از یه سراشیبی تندی اومدیم رد بشیم که سپهر نتونست کنترل کنه و هر دومون

با هم و با دوچرخه خوردیم زمین

نمی دونم چرا اصلا نازک نارنجی نبودم من

پام توی چرخ دوچرخه گیر کرد

اما اصلا گریه نکردم مخصوصا که دوچرخه با تمام سنگینیش روی من

که بیشتر از ۶ سال نداشتم افتاد .

سپهر گریه ش گرفته بود می گفت

نیلا جونم الان به خدا پات رو در می یارم .

خدایا چقدر زود می گذره .

حالا سپهر یه پسر بزرگ هست

و من یه دختر بزرگ

اون همیشه حامی دختر خاله کوچیکش بود حتی زمانی که با هم دعوامون می شد و

سپهر من رو می زد و بعد می گفت نری به خاله بگی ها !!!.

منم همیشه بهمش می گفتم پپر لره .

اونم می گفت چیتا بهم

این حرف رو از داییم یاد گرفته بود .

نابغه هم بهم می گفت

یادش بخیر با هم سوییچ ماشین باباش رو کش می رفتیم تا سپهر

بره تمرین رانندگی که من هیچ وقت باهاش نتونستم برم

چون می گفت شاید اتفاقی بیفته و من دوست ندارم تو هم اتفاقی برات بیفته

دعواهامون گریه هامون خنده هامون بد اخلاقی هامون

کج خلقی هامون از سر و کول هم بالا رفتنامون

پول گرفتن سپهر ازم تا من رو سوار کولش کنه و بچرخونه

البته بعد پول رو بهم می داد

چون این پسر خاله من خیلی مادیاتی بود

همه و همه هیچ وقت از یادم نمی ره .

سپهر یه پسر با چشم های درشت بود و با ابرو های پهن

قدی بلند و هیکل مردونه  و موهاش مثل خودم

مثل شب .اون پسر قشنگی بود و هست .

اون همیشه مثل برادرم برام عزیز و دوست داشتنی خواهد بود .

یه روزی از شیطنت های سپهر می گم

و مطمئنم که دلتون رو از خنده می گیرید

سپهر واقعا شیطون بود و کاملا از دیوار راست بالا می رفت

بدون اغراق .

دوست دارم پسر خاله عزیزم .

بای