از نوشتن های بیهوده بی زارم

و امیدوازم هیچ وقت بیهوده ننوشته باشم

این روزا خیلی چیزا روشن شده واسم

و تکلیف خودم رو حد اقل روشن دارم می کنم

خونه تکونی غریبی راه انداختم و بازم شدم

اون نیلای نه ترسی که خیلی واسش سر ذوق می یمدن

دیگه نمی خوام امید رو از بین ببرم

تصمیم دارم زندگیم رو نو کنم

می خاوم قب از عید خونه تکونی کنم حتی زود تر واسه خودم عید بگیرم

تا زمانی که تکلیم با دلم رو شن بشه فکرز کنم قصه وصال من باید بی من به یادم بخونه

از همه کسایی که می یان و برام نظر می زارن ممنونم

خیلی ها نظرات خصوصی دادن و

خیلی ها هم نظراتشون رو تایید نکردم

اما بدونن با دل و جون خوندم

فقط خیلی ها فکر کردن که من پدرم رو از دست دادم

اما من سایه پدر دورا دور رو سرم مستدام هست

حقیقش من و پدرم با دوری آشناییم

اما همیشه و هر لحظه به فکر همیم

ممنونم که نیلا رو هنوزم به یاد دارین و از محبت پرش می کنین

تقدیم به همه دل شکسته های نارو خورده از زندگی

دیگه کاریت ندارم زندگی

در مورد دوری  به نظر خیلی ها دوری  یعنی نبودن پیش هم و ...

دوری و فاصله ای که من رو این روز رنج  می ده و حرف ازش  می زنم

دوری دو تا روح

دوری من و بابا

دوری روح نیلا و باباش

............................

شاید گذر زمان تسکین دهنده درد های بی درمان شود

دیگر فکر دیروز را نخواهم کرد

زیرا که جبران شدنی نیست

فکر فرداهای دگر را هم نخواهم کرد

زیرا که پیش بینی نشدنی خواهد بود

دل به همین لحظه می دهم

و لحظه پیش را به روز گار می سپارم

نازنینم

می دانم در پشت در خانه به انتظارم نشسته ای

اما هنوز هم بر سر عهد خود هستم

عاشق نمی شوم

وقتت را تلف مکن

به دیگری دل ببند که من لایق دلبستن نیستم .

....

زندگی بگذر که دیگر ارزش نداری

من ارزش هایت را دیریست

که به خاکروبه های مدفون شده داده ام

دیروز تو را فراموش کردم

امروز اولین گل نرگس یاد آور علایقم شده

زمانی که بهترین هایش را با گل های زرد و قرمز رز

آشنایی به من تقدیم کرد

و من بدون تامل در معنای رنگ زرد

و قرمز آن را در گلدان کنار میز نهادم

راستی چرا آشنا زرد و قرمز را به من داد

چرا همیشه به بی وفایی محکوم هستم

شاید من آلات بازی با بی وفایی را دوست دارم

و همچنان بازی میکنم

نامردی را دوست دارم هم چنان هم نامردم

مردان خدایی من نامرد زاده شدم

زیرا که زن آفریده شدم

امروز نیلای بی خیالت پدر

با موهای افشان شده و پاهایی برهنه به خیابان

دل سفر کرد پسرک گل فروش را دید

پسرک و با تبسمی گفت موهای پریشانت هاکی از دل پریشانت هست

چه می کنی با سرنوشت؟

خاموش نگاهی به او کردم

به موهایم که باد با خود می برد

پدر به دیدارت به جاده زندگی رفتم

ناخداگاه گلی زرد از پسرک گرفتم

و به دور دست ها که تو هستی سپردم تا باد

هم چو موهایم به تو بسپارد

تنها کلمه مقدس روزهایم این روزا بی معرفت شدی

و تنها همدم زندگیت را هم فراموش کرده ای

دلخوشیم بودی

آن را هم  گرفتی؟!!...

به چه جرمی ؟

به چه خیانتی ؟

من که گل های مردان عاشق را پست کردم به عاشق هایشان

من که هنوز هم به پایت نشسته ام

هنوز هم دلم را در نی لبکی برایت کنار گذاشته ام

که بیایی و ببری

پدر من همه زندگی را در چشمانت عمریست داده ام

حتی چشمانم هم شبیه تو ست

پدر من تو ام ولی من تو را کامل نمی کنم

منتظرت خواهم بود

تا ابد

تو تنها انتظار همیشگی نیلایی

و تنها معشوق زندگیم

شاید اگر راهی بود با تو همیشه می ماندم

شاید  هم با ابد با تو و در کنارت ماندم

و نجوا ی دیگران را حتی رخصت شنیدن هام ندادم

نیلای تو  

 نثر های خودم