حرفی ندارم اما سلام

حرفی ندارم اما خیلی حرف دارم خنده داره نه ؟؟

امروز خیلی دلم هوای نوشتن کرد

اما نمی دونم چرا این دل و دست لامذهب نمی نویسه

راستی از چی بنویسه ؟؟؟

چند روزی هست که دارم به تابستون گذشته فکر می کنم

به حرف هایی که با چشم هام به بابا مامانم می زدم

هی می گفتن و می گفتن و من نگاهشون می کردم

مامانم انتظار داشت که جلو بابام وایسم

اما نایستادم

بابا داد می زد :

نیلا نیلا نیلا .......

وای که چقدر از این اسم توی اون لحظه متنفر می شدم

چقدر تنم لرزید ...

چقدر به خواهرم دروغ گفتم....

اما خوشحال دروغ هام حقیقت پیدا کرد

هنوزم یاد آوری اون روز ها اشک رو

تو ی چشم هام جمع می کنه

و می ریزه روی صفحه کلید کامپیوتر

چقدر بد بود ....!!!

هنوزم فراموش نکردم هنوزم ....

مامان می گه سیب زمینی بی رگ

می گه تو که می دونم سیب زمینی بی رگی و عین خیالت نیست

آره نبود نبود که این روز ها .......

اما خوش حالم که دخالت نکردم

اما خاله و مادربزرگ و فلان پیغام می فرستادن

مثلا بزرگ شدی حرفی بزن .واسطه شو

نشدم

فقط اینجا دو نفر بودن که کارم رو تصدیق کردن و بهم حق دادن

یکیشون خالم بود و یکی دیگه یه رهگذر بود

خوش حال شدم که خالم پشتم در اومد

خاله مینو از هر کسی بهتر می دونست چی می کشم

بار ها خواست غیر مستقیم بهم بگه اینقدر تو خودم نریزم

توی تابستون

فریاد های گاه و بی گاهم

پر خاشگری های یکهوییم همه باعث شده بود عصبی و فوق العاده افسرده بشم

اما جالبه هنوزم حس شوخ طبعی خودم رو داشتم

وقتی پیش خانواده پدرم بودم طوری رفتار می کردم که انگار هیچی نیست

همین طور پیش خانواده مادرم

گاهی همه متعجب می شدن

اما نمی دونستن پشت این چهره به ظاهر آروم آتشفشانی داره سرازیر می شه

چه شب هایی که کابوس ندیدم

و چقدر لاغر شدم

ریزش موهام

و  سردرد هایی که در حال حاضرم هنوز ادامه داره و داره اینجوری

جبران اون تو داری رو می کنه

فقط اینجا نوشتم

حتی توی دفتر خاطراتم هم ننوشتم

از اسفند ماه پارسال این  آتیش به جونم زد تا شهریور

چقدر از حرف های بابا در جمع آزرده می شدم

اما به قول مامان مثل سیب زمینی بی رگ ها نگاه می کردم

وای.........وای.....وای....

که یادآوری این کابوس چقدر آزارم می ده

هنوزم آزارم می ده هنوزم اشک هام سرازیر می شه

چقدر بد بود خیلی خیلی

بابا نمی دونی با دخترت چه کردی نمی دونی

گریه های ملینا و بغضش داغون ترم می کرد

میخواستم بمیرم و نبینم اینها رو

من دختر نازکنارنجی نبودم به خدا نبودم

هر کی جام بود مرده بود و .........

نبودم که ................

هر روز یه جوری تنم می لرزید

هنوزم از این که با بابام حرف بزنم می ترسم

هنوزم دستهام مثل میت ها سرده

همیشه و همیشه

هنوزم  هنوزم

آثار اون شکنجه هنوزم هست

حالا همه می گن بی خیال شو

کار های بابک بیشتر روی اعصابم رفت

دروغ هایی که برای رهایی خودش گفت و من رو بده کرد و .... داغونم کرد

کوچیک ترین چیزی بهانه برای پرخاشگریم بود

وقتی شهر کرد بودم خالم خیلی مراقبم بود و نمی زاشت کسی کار و عملی انجام بده که بره روی

نروم و دوباره .....

تا می فهمید که دوباره دارم عصبی می شم  عامل عصاب رو ازم دور می کرد

خنده دار بود برام  که خاله این همه درکم می کنه مثل یه روانشناس

 یه روز ملینا کنارم ایستاده بود

۲بار به ملینا گفتم کنارم نایست اما گوش نکرد

((یکهو داد و فریاد زدم برو اونور دیگه بغلم نشین !!!!))

همه متعجب نگاهم می کردن ملینا هم لجبازی می کرد و می ایستاد

اما تنها اونجا خاله بودکه با چشم هاش بهم نگفت کم داری

و ملی رو دعوا کرد و بردش اونور

نمی دونم چرا این ها رو نوشتم و به یادشون اووردم

اما هر چی بود آرومم کرد

الان که می نوشتم گریه کردم و خالی شدم

اما فراموش نکردم و نخواهم کرد

کابوس بدی بود روز تولدم  و بهار و تابستون ۸۸

و اینجا هیچ کس مراعاتم رو نکرد

و کسی تسکینم نداد

اینجا بود که فهمیدم چقدر تنهام

من همه رو داشتم و کسی رو نداشتم

 از من به تو نصیحت

شوخ طبعی زیادم خوب نیست

همه فکر می کنن تو دوست های زیادی داری

 اما جالبه به عنوان کسی که همیشه شاد بوده بگم

من دوست  خاصی ندارم

نه که بلد نیستم دوست بگیرم و یا حصرتش رو میخ ورم

نه  دوست به معنی واقعی دوست پیدا نکردم

حتی نیلوفر

اما من همیشه  سنگ صبور خوبی برای همه بودم بخصوص برای نیلوفر

ببخشید فوق العاده نوشتم

بای

لطفا کسی در مورد این چیزی که نوشتم حرفی نزنه و برای تسکین یا همدردی چیزی نگه

چون اصلا نمی خوام نه کسی ترحم کنه و نه به یاد بیارم دو باره که چی ها به چشمم دیدم .

اگه ترحم دیگران رو می خواستم اون روز ها یه بلندگو می گرفتم تودستم و می گفتم چی شده .

ممنون می شم .

الهه آب